Beşeriyetin özlediği kutlu doğum

(Olay Gazetesi 22 Nisan 2005 Cuma)

Kutlu doğumun bereketi yağıyor üzerimize. Her yerde ve bütün dillerde Hz. Muhammed Mustafa’nın adı anılıyor, getirdiği rahmet yüklü mesajları anlatılıyor. Bizleri hiçbir zaman gönlünden çıkarmayan onun aşkı ve sevgisi yüreklerimizi titretiyor. Dillerde ilahiler, gözlerde buğulu yaşlara dönüşüyor. Meğer O’na ne kadar da hasretmişimiz. Buhranlı, sevgisiz, ümitsiz geçen günlerin içimize attığı hasret bu galiba. Kan, şiddet, terör ve savaşların sebep olduğu huzur ve sükunet özlemi bu herhalde.

Ansizin çıkıp gelse de Medineliler gibi ilahiler söyleyerek karşılasak onu. “Ay doğdu üzerimize, Veda tepesinden. Şükür gerekti bizlere, Allah’a davetinden. Sen güneşsin, sen aysın, Sen nur üstüne nursun. Sen Süreyya ışığısın, Ey sevgili, ey Resül!” diyerek döksek ortaya sevincimizi.
İzinin tozuna sürebilsek yüzümüzü.

Yaşama sanatının şifrelerini alsak ondanDizinin dibine oturarak yeniden öğrensek güzel İslam’ımızı ondan…

Bidatleri, hurafeleleri, din adına söylenen yalanları, yapılan istismarları, kırılan kalpleri, bağnazlıkları farketmenin ölçüsünü öğrensek ondan. Hayatın anlamını, varoluşun sırrını yeniden keşfedebilsek onun sözlerinden.

Kötülülüklerden uzak duracağımıza, çocuklara, kadınlara, yaşlılara, engellilere, yetimlere, yoksullara iyi davranacağımıza, haklarını koruyup gözeteceğimize, dürüst ve mazlumdan yana olacağımıza dair yenilesek biatlarımızı.

En vahşi bir toplumdan kısa sürede medeni bir toplumu nasıl inşa ettiğini sorabilsek ondan.
Oluk oluk akan kanı nasıl durdurduğunu, birbirine düşman kabileleri nasıl barıştırdıgını, insanları nasıl kardeş yaptığını, nefret olan yere sevgiyi, kuşku olan yere inancı, ümitsizlik olan yere ümidi, karanlık olan yere aydınlığı, üzüntü olan yere sevinci nasıl taşıyabildiğini sorabilsek ondan.

Kuvvetle hikmet arasında ahengi ve dengeyi nasıl kurduğunu bir sorabilsek.
Sorabilsek diyorum, çünkü bunlara dünyanın acil ihtiyacı var. Zira güçlüler acımasız davranıyor, güçsüzleri eziyorlar, kadınları dul, çocukları öksüz veya yetim bırakıyorlar.
Bunları sorabilme imkanına kavuşanlara saadet asrının bahtiyarları deniyor. Aman Allah’ım ne muazzam bir talih bu. Simülasyonu bile müthiş bir heyecan uyandırıyor. Bir yandan kutsal bilginin rahmet gibi canlı akışına tanıklık etmek öte yandan en sevgilinin sevgi ve rahmet kanatları altına girmek.

Elbette her fani gibi o da bu dünyadan göçerek hakka yürüdü. Giderken son nefesine kadar “ümmetimin selametini isterim, ümmetimin emniyetini isterim” sözünü dilinden hiç eksik etmedi. Onun gönlündeki bu derin sevgiye mukabelede bulunmak isteyenlere düşen görev de, herhalde onun tebliğ ettiği kelamı kadime ve ortaya koyduğu sünnete ve sirete sahip çıkmak olsa gerektir.

Efendimizi yakından tanıyanlar, onun sevgisini kara bir sevdaya, yakıcı bir aşka dönüşmüşlerdir. Gerçek bir aşık Ali Ulvi Kurucu’nun şu dizeleri, bu sevda ve aşkın kelimelerle vücut buluşundan başka bir değildir:

Rûhum sana âşık, sana hayrandır Efendim,
Bir ben değil, âlem sana kurbandır Efendim.

 Ecrâm ü felek, Levh u Kalem, mest-i nigâhın,
Dîdârına âşık Ulu Yezdân’dır Efendim.

Mahşerde nebîler bile senden medet ister,
Rahmet, diyen âlemlere, Rahman’dır Efendim.

Kıtmîrinim ey Şâh-ı Rusül, koğma kapından,
Asilere lütfun, yüce fermândır Efendim.

Gönüllerdeki bu sevgi, İslam sisteminin güneşi gibidir. Güneşin bütün gezegenleri yörüngesine oturtan, hareketlerini düzene koyan etkisi gibi, Resulullah sevgisi de, insanın bütün duygularını, düşüncelerini, davranışlarını ve ilişkilerini öyle düzene koyan bir sevgidir. İslâm medeniyetinin bir sevgi medeniyeti olmasının sırrı burada saklıdır. Bu sır mimarîden, musikiye, düşünceden, edebiyata; hâsılı topyekûn hayatta kendini göstermektedir. Allah ve Peygamber sevgisi, ufuk açan ve yol gösteren özelliğiyle içimizde yaşamaya ilelebed devam edecektir. Kutlu Doğum Hafta’nızı tebrik ediyorum…